Follow Us

Copyright 2017 | Softset

Mocno paprykowa pasta do chleba i nie tylko

Pasta do chleba jako wegetariańsko – wegańskie zbawienie porannego posiłku. Tak brzmiałby temat mojej rozprawki na maturze, gdybym mogła pisać o czym chcę. Ale nie mogłam,więc mam bloga.

Mówiąc, że pasty do chleba są świetnym rozwiązaniem na uniknięcie śniadaniowej monotonii nie jest wielkim odkryciem. Ale to prawda, ponieważ bardzo łatwo popaść w owsiankowy, kanapkowoserowy czy jajecznicowy wir. W internecie roi się od różnych połączeń smakowych, tych bardziej klasycznych jak i fensi, ekstrawaganckich tzw. innowacji rynkowych, udawane paprykarze, smalce bez smalcu (kocham! zrobiłam przepis, wstawię, ale nie pod tą nazwą). Z resztą wcale nie mam takich ambicji, by coś odkrywać, ale bardziej dzielić się tym, co na co dzień hobbystycznie robię. Czasem bardziej regularnie, a zazwyczaj mniej, ale taki mam już klimat. Także po raz kolejny, po kolejnej przerwie (czasem mam wrażenie, że tych przerw w blogowaniu jest więcej niż przepisów), wrzucam (jak prawie zawsze) skromny, łatwy, budżetowy przepis. Bez żadnych glonów nori zbieranych podczas pierwszej niedzieli miesiąca, bez drobin meteorytu znalezionym na Atacamie, czy bez księżycowego pyłu. Po prostu smaczna pasta z papryki, która jeszcze w pamiętnych Radomicach zwojowała niejedno śniadanie.

Kupnych past do chleba nie lubię z kilku powodów. Po pierwsze cena tych z interesującym i tzw. „dobrym” składem powala na kolana, szczególnie biednych „loł budżet” studentów (here I am!). Po drugie decydując się na zakup w marketach zawsze bierzesz kota w worku. Wiele razy pasta zakupiona w jakimś niemieckim markecie lądowała niestety w koszu na śmieci aniżeli na chlebie, ponieważ jej smak okazywał się najzwyczajniej ochydny. Czasami zastanawiam się, czy producenci wege jedzenia próbują swoich produktów przed wprowadzeniem ich na rynek, serio. Oczywiście inną sprawą są zakupy na ryneczkach, gdzie zazwyczaj każdy może spróbować produktu przed zakupem. Jednak w wielu przypadkach kupowanie „słoiczków” regularnie i niedajpanieboże robienie z nich zapasów na zimę mocno nadwyręża budżet (patrz punkt punkt pierwszy), szczególnie jeśli zainteresowany lubi grubo posmarowane, he he. A tak ogólnie rzecz ujmując, robienie pasty jest jedną z najprzyjemniejszych czynności w kuchni, więc po co pozbywać się tej prozaicznej rozrywki. No chyba, że ktoś ewidentnie nie jest zainteresowany, nie lubi i nie chce gotować. Ale chyba taka osoba nie czytała by właśnie tego posta, prawda?

Skoro znalazł się już ktoś zainteresowany, polecam uzbroić się w solidny, lub mniej solidny blender (no ale minimum 600 W ok?), kilka słoików, dobry nastrój i łyżkę do próbowania, bo bez tego ani rusz. Dodam, że paprykowe smarowidełko smakuje pysznie z białym serem na domowym żytnim chlebie, pasuje do frytek, pieczonych batatów, czy jako imprezowy dip do przekąsek.

P.S. Piesek radomickich gości w kadrze dla atencji.

Składniki (na kilka słoików, napełnicie na oko 😉 )

5 dużych papryk

3-4 średnie marchewki

1 puszka ciecierzycy

2 cebule

4 ząbki czosnku

olej

3 łyżeczki słodkiej papryki mielonej

sól, pieprz

Wykonanie

  1. Cebulę kroimy w pióra, rozgrzewamy olej w garnku, następnie wsypujemy łyżeczkę soli, podsmażamy ją pod przykryciem do zeszklenia.
  2. Marchewki obieramy, kroimy w cienkie plasterki.
  3. Papryki oczyszczamy z gniazd nasiennych, kroimy w paski, czosnek siekamy drobno. Tak przygotowane warzywa dorzucamy do cebuli i dusimy pod przykryciem przez około 40 minut, co jakiś czas mieszając, do momentu, aż papryka będzie się rozpadać, pod koniec gotowania można zdjąć przykrywkę i odparować wodę, jeśli papryka puści jej za dużo.
  4. W międzyczasie wsypujemy paprykę mieloną. Na koniec dodajemy ciecierzycę (bez wody) i blendujemy wszystko około 4-5 minut na wysokich obrotach bardzo dokładnie do uzyskania gładkiej konsystencji pasty. Dosalamy i pieprzymy do smaku.
  5. Przekładamy do wyparzonych słoików, można zapasteryzować i zatrzymać na później.
  6. Otwartą trzymamy w lodówce do 4 dni.

 

 

ulubiona sałatka z pieczonym burakiem

Nie ma nic złego w inspirowaniu się innymi, szczególnie jeśli chodzi o przepisy kulinarne. Pod warunkiem, że jesteś szczery i nie przywłaszczasz sobie z premedytacją i pełną świadomością cudzego przepisu jako własna unikalna receptura. Pewnie, nigdy nie ma pewności, czy ktoś wcześniej już tego nie wymyślił, nie skomponował, ale to nie o to chodzi. Chodzi o bycie fair wobec siebie i innych. Szczerze, to głównie wobec siebie, bo ja bym chyba nie usnęła dzisiaj ze świadomością, że podzieliłam się z Wami przepisem, który ewidentnie był inspirowany recepturą z pewnej mądrej książki i nie nadmieniła autora. Nadmienię, że warto też kształtować swój własny styl. Styl robienia zdjęć, propozycje podania, opisy etc. Takie wieczorne, luźne przemyślenia które wpadły mi ostatnio, z chyba najintensywniejszego blogowo okresu do tej pory (który ciągle trwa i mam nadzieję, że potrwa jeszcze).

Oryginalny przepis na nią znalazłam w książce pt. „Jaglany Detoks”, a w zasadzie był to buraczany słoik zdrowia. W takiej postaci podzielił się nim autor, guru kaszy jaglanej – Marek Zaremba. Ja tylko w niewielkiej części zmodyfikowałam go poprzez dodatek kompozycji prażonych ziaren oraz rucoli. No i zmieniłam propozycję podania – jako chaotyczna kompozycja wymieszana w misce, a nie pod postacią warstwowo ułożonych składników w lunchowym słoiczku jak proponuje autor. Zachęcam wszystkich do zapoznania się z jego dziełami „Jaglany Detoks” oraz „Jaglany Detoks. Kolejny krok”, gdyż jest ona wartościową lekturą dla osób, które pragną jeść bardziej świadomie, czy myślą o przeprowadzeniu właśnie jaglanego detoksu. Może napiszę kiedyś ich recenzję? Dobry pomysł?

Sałatka z pieczonego buraka gości na stole minimum raz w tygodniu ze względu na genialne połączenie smaków, na jej efektowność, świeżość, obłędny wygląd, zapach, właściwości prozdrowotne oraz na fakt, że przygotowywanie jej zwyczajnie sprawia mi frajdę. Wypróbujcie, na jednym razie się nie skończy. Obiecuję.

strona autora: http://gotujzdrowo.com/

Składniki

1 saszetka / 100g kaszy jaglanej

1 średniej wielkości burak

3 twarde jabłka

1/3 szklanki pestek dyni

1/3 łyżki sezamu

1/3 łyżki siemienia lnianego

1/2 łyżki nasion słonecznika

garść rucoli

sól, pieprz wedle smaku

Dressing

1 łyżka miodu (najlepiej lejącego)/ syropu z agawy

sok z 1/2 cytryny

1 łyżka wody

3 łyżki wysokojakościowego oleju (najlepiej rzepakowy tłoczony na zimno, ale kujawski też będzie ok)

Wykonanie

Kaszę gotujemy według przepisu. Nie mieszamy jej w trakcie gotowania, bo zrobi się brejowata, a nam zależy na uzyskaniu w miarę możliwości sypkiej kaszy, może być nawet lekko twardawa. Buraka obieramy, kroimy w kostkę, układamy na blaszce wyłożonej papierem, polewamy oliwą, lekko solimy. Pieczemy pod przykryciem do miękkości w 180°C przez około 25 minut. Jabłka obieramy, oczyszczamy z gniazd nasiennych, kroimy w kostkę. Ziarna (oprócz siemienia lnianego) prażymy przez kilka (4-5) minut na patelni utrzymując mały gaz, co jakiś czas mieszamy je drewnianą łyżką.

W małej szklance łączymy składniki na dressing – miód/syrop z agawy, sok z cytryny, wodę i olej.

Wystudzoną kaszę, buraka, jabłka oraz mieszankę ziaren (zostawcie garstkę do posypania gotowej sałatki z wierzchu) wrzucamy do miski, zalewamy dressingiem – mieszamy dokładnie, dosalamy i dopieprzamy wedle gustu. Na końcu dodajemy rucolę – mieszamy jeszcze raz, ale bardzo delikatnie, aby nie uszkodzić liści. Obłędna sałatka z pieczonym burakiem gotowa!

 

 

 

Malinowa tarta z kremem czekoladowo jaglanym

 Jestem łasuchem, kompletnym Kubusiem Puchatkiem. Dlatego nie wyobrażam sobie, gdyby pierwszym wpisem (szooook, pierwszy wpis, mam tremę!) byłoby coś innego niż słodyczek :). Słodyczek, a właściwie ciasto dość alternatywne i budzące pewną konsternację, ale główna degustatorka (czyt. królik doświadczalny) moich roślinnych wariactw i nadworny „masterczef” – MAMA dała zielone światło tej oto malinowej tarcie, na totalnie nietypowym kruchym spodzie z przepysznym jaglanym kremem – zero jajek, zero masła, zero białego cukru i do tego bez pieczenia – szok co? Oby Was to nie zniechęciło, o nie, wręcz przeciwnie zachęcam wszystkich do kombinowania ze zdrowymi deserami czyniąc je bardziej odżywczymi. Niech ta tarta będzie jedną z inspiracji, których tutaj nie zabraknie, obiecuję. Zjadłam pół blaszki sama i nawet nie miałam wyrzutów sumienia – czy powinnam?

Składniki (na blachę o średnicy 30 cm)

kruche ciasto  

1 szklanka mąki jaglanej

¾ szklanki mielonych migdałów

¾ szklanki mąki kokosowej

2 duże łyżki kakao

2 banany

100g daktyli

krem

1 tabliczka gorzkiej czekolady (minimum 70% kakao)

80g daktyli

1 szklanka kaszy jaglanej

2-3 łyżki ksylitolu

1/3 szklanki mleka roślinnego

3 łyżki skrobi ziemniaczanej

1 śmietanfix (skrobia+glukoza, można pominąć)

Parę szczypt chili (w zależności od tego jak bardzo jesteście wrażliwi na ostry smak)

1 słoiczek dżemu malinowego (użyłam domowego dżemu z mojego przepisu)

Maliny do dekoracji

Liście świeżej mięty (opcjonalnie)

Wykonanie

Kruche ciasto

Daktyle zalać gorącą wodą i pozostawić do zmięknięcia (zarówno te na ciasto jak i na krem).

Do dużej miski wsypujemy migdały, mąkę kokosową, mąkę jaglaną oraz kakao. Zawartość miski mieszamy dokładnie, tak aby całość przybrała czekoladowy kolor kakao.

Kiedy daktyle zmiękną, blendujemy je na gładką masę wraz z obranymi i pokrojonymi bananami, następnie łączymy z suchą zawartością miski.

Ugniatamy nasze ciasto do uzyskania gliniastej konsystencji (jeśli masa jest zbyt sucha można dodać więcej bananów, lub ostrożnie dolać niewielką ilość wody, czy mleka roślinnego).

Formę do tarty o średnicy 30 cm wylepiamy ciastem zaczynając od boków, a następnie dno.

Możecie spróbować podpiec ciasto przez parę minut w 180°C jeśli macie wątpliwości co do tego, czy będzie ono zwięzłe, ale wtedy może ono stwardnieć na tyle, że ciężko będzie się kroić (ale łatwiej jeść, jak pizzę :P). Eksperymentujcie i nie bójcie się ryzyka!

Krem

Na małym gazie, pod przykryciem gotujemy kaszę jaglaną  w proporcji 1:2 na wodzie, lub mleku roślinnym przez około 15-20 minut (polecam delikatnie rozgotować kaszę, tak by krem łatwiej się blendował, dzięki temu unikniemy niechcianych grudek). Następnie pozostawiamy do ostygnięcia.

Rozgotowaną kaszę i daktyle blendujemy na bardzo gładką masę.

W rondelku, na małym gazie, podgrzewamy 1/3 szklanki mleka roślinnego, rozpuszczamy w nim 2 łyżki ksylitolu oraz drobno połamaną czekoladę cały czas mieszając aż do uzyskania jednolitej konsystencji. Pozostawiamy  do przestygnięcia.

Zblendowaną kaszę z daktylami łączymy z roztopioną masą czekoladową, następnie miksujemy dodając w trakcie śmietanfix oraz skrobię ziemniaczaną. Nasz krem jest już gotowy.

Spód tarty hojnie smarujemy dżemem malinowym, wylewamy krem, posypujemy chili, a na koniec dekorujemy malinami i (opcjonalnie) liśćmi świeżej mięty. Wkładamy do lodówki.

Teraz tylko musimy przez dłuższą chwilę uzbroić się w cierpliwość, aby dać szansę kremowi porządnie się ściąć pod wpływem niskiej temperatury (łatwiej będzie się wtedy kroić).

Tartę przechowujemy w lodówce. Najlepiej będzie jeśli zjecie ją w przeciągu dwóch, maksymalnie trzech dni, ale jestem przekonana, że z tym nie będzie najmniejszego problemu.

Dobrej zabawy i smacznego!

P.S. Nie zapomnijcie oblizać łyżki i miski po kremie!